De Raad voor Vergunningsbetwistingen heeft de verkavelingsvergunning voor de Hoekakker, vernietigd. Het project voorziet de bouw van 450 wooneenheden en als pasmunt de aanleg van een park met een groot waterbergend vermogen.
De vernietiging volgt op de beroepsprocedure die het buurtcomité had aangespannen. Volgens het comité had de provinciale deputatie de concreet geformuleerde en onderbouwde bezwaren onvoldoende onderzocht. Tijdens deze beroepsprocedure wees het buurtcomité op meerdere tekortkomingen zoals:
Het buurtcomité stelt dat het GRUP Hoekakker dat het kader vormt voor deze verkavelingsvergunning niet in het algemeen belang dient, maar ten voordele en geheel op maat van de aanvragers is. De aanvragers hebben de opmaak van het GRUP bekostigd, het departement Omgeving stelt duidelijk dat deze praktijk in strijd is met de Codex Ruimtelijke Ordening.
Uit tellingen van het buurtcomité bleek dat de aanvragers de mobiliteitseffecten van het woonproject sterk onderschatten. Deze presenteerden een bijzonder optimistische verkeersprognose, waarna het comité zelf tellingen uitvoerde. Die toonden aan dat de impact van 450 bijkomende wooneenheden veel groter zou zijn dan voorgesteld.
Daarnaast bleek dat de mobiliteit tijdens de werffase, die tot tien jaar kan duren, volledig buiten beschouwing was gelaten. Zowel de aanvragers als de minister minimaliseerden die impact, hoewel de regelgeving voorschrijft dat zowel de werf- als exploitatiefase moeten worden beoordeeld.
Ook op het vlak van milieu waren er belangrijke lacunes. Mede‑aanvrager Woonhaven voert op de Kapelsesteenweg een project uit waar PFAS-vervuiling is vastgesteld. Bij de bouw van Woonzorgcentrum Christine werd eveneens PFAS aangetroffen in het grondwater. Hoewel de aanvragers dus wisten dat in de omgeving sprake is van verontreiniging, werd die informatie niet verwerkt in het dossier.
Omdat noch de Vlaamse overheid noch de provincie reageerde op deze gekende gegevens, liet het buurtcomité zelf PFAS-analyses uitvoeren door een erkende deskundige. Die bevestigden de aanwezigheid van PFAS op enkele meters van de Hoekakker. Op de Hoekakker zelf konden geen geldige stalen worden genomen omdat het terrein niet betreden mag worden.
Verder werd de impact op beschermde diersoorten niet onderzocht. De gekende aanwezigheid van beschermde salamanders werd volledig genegeerd.
Nu de vergunning is vernietigd, moet de Vlaamse overheid een nieuwe beslissing nemen.
Bekijk hier onze filmpjes over deze onderwerpen:
